Home संग्रह शोध अघोरी गणपतीचा..!! अघोरी शक्तींची देवता आणि मृत्यूच्या मूर्तीचा रहस्यमयी इतिहास..!!

शोध अघोरी गणपतीचा..!! अघोरी शक्तींची देवता आणि मृत्यूच्या मूर्तीचा रहस्यमयी इतिहास..!!

by Patiljee
1719 views

या कथेतील शापित आणि वाईट पुतळा म्हणजेच गणपतीची काळी मूर्ती,अघोरी गणपती या नावाने कुप्रसिद्ध आहे, अघोरी तांडव गणपती हा 1765 नंतर कधीतरी तयार केला गेला मूळ वर्ष माहीत नाही मात्र याची काही प्रमाणात माहिती आम्हाला उपलब्ध झाली आहे ती आम्ही तुम्हाला देऊ. या अघोरी गणपतीची पेशवे काळात शोधली गेली होती.म्हणजेच पेशवे रघुनाथराव यांना गादीचा आणि राजसत्तेचा हव्यास होता. त्याच हव्यासापोटी या अघोरी मूर्तीची स्थापना झाली असे सांगण्यात येते. तेव्हा पेशवे म्हणून माधवराव हे सिंहासनावर होते आणि ते आजारी होते. असाध्य आजाराने ग्रासल्याने ते काहीच काळचे सोबती असतील असे वैद्यांकडून सांगण्यात आले होते.

त्यांचे काका, रघुनाथराव यांना स्वतःसाठी सिंहासन हवे होते आणि ते फक्त आपल्या पुतण्याच्या मृत्यूची वाट पाहत होते. त्याचा पुतण्या  म्हणजेच माधवराव  जिवंत राहू नये यासाठी त्याने कोत्राकर गुरुजी नावाच्या अघोरी तांत्रिकची मदत घेतली. आणि अघोरी विद्येने अघोरी गणपतीची स्थापना आपल्या देवघरात केली.. या तांत्रिककडे गणपतीची “तांडण नृत्य”, “मृत्यूची नृत्य” बनविणारी ही मूर्ती आहे हे त्यांना समजल्यावर त्यांनी त्याची स्थापना केली. पंचधातूने बनलेली ही मूर्ती साक्षात मृत्यूची मुर्ती मानली जाते. पुढे या मूर्तिमुळे अनेक अप्रिय घटना घडल्या. या मूर्तिमध्ये वापरला गेलेला धातू पंच धातूचे मिश्रण असून ती मूर्ती दीड फूट उंच आहे.

असे म्हणतात की या पुतळ्याच्या जे कोणी समोरक आले त्यांचा फारच दुर्दैवी अंत झाला. याबद्दल अनेक कथा उपलब्ध आहेत. तर या पुतळ्याच्या बाबतीत अशी गोष्ट सांगितली जाते, माधवरावांच्या नंतर त्यांचा धाकटा भाऊ नारायणराव यांना उरराधिकार देण्यात आला. आधीच गादीची आस लावून बसलेले रघुनाथराव यांना ही गोष्ट सहन झाली नाही म्हणूनच त्यांची पत्नी आनंदीबाई आणि त्यांनी स्वतः नारायणराव यांच्या हत्येचा कट रचला, नारायणराव यांना मारायला मारेकरी जेव्हा महालात घुसले तेव्हा ” काका मला वाचवा ” ” काका मला वाचवा” असं म्हणत माधवराव रघुनाथराव यांच्या खोलीत आलें, त्याच वेळी रघुनाथराव हे त्या अघोरी गणपतीच्या मूर्तीची पूजा करत होते.

आपला पुतण्या मदतीची हाक मारत असूनही त्यांनी मागेही वळून पाहिले नाही, माघून आलेल्या मारेकऱ्यांनी सपासप तलवारीचे वार करून माधवरावांना ठार केले, त्या वेळी अक्षरशः संपूर्ण खोलीत त्यांचे रक्त पसरले होते. असे म्हंटले जाते याच रक्तात ती मूर्ती न्हाहून निघाली होती. हा मूर्तीसमोर पहिला बळी होता…!! याच  अघोरी विद्येत अशाच बळींचा पाठपुरावा करावा लागणार होता. आपल्या पुतण्याची हत्या तर केली मात्र तरीही  पुतण्याच्या हत्येमुळे रघुनाथरावांना काही फायदा झाला नाही. कारण हत्येमागे रघुनाथराव असल्याचे उघड झालर त्यामुळे त्याचे स्वत: चे लोक त्याच्याविरुध्द गेले आणि त्याला पुण्यात पळून जावे लागले. लवकरच तो फरार झाला आणि दीर्घकाळ वेदनादायक आजाराने त्याचा मृत्यू झाला. असे सांगितले एका जर्जर आजाराने त्याचा मृत्यू झाला. फार वाईट मरण आले.

शेडणीकर नावाच्या राजवाड्यात राहणा-या महिलेने रघुनाथरावांच्या येथून मूर्ती  नेली आणि पुण्याजवळील शेडणी गावात एका पिंपळाच्या  झाडाखाली बसवली. कालांतराने, मूर्ती चिंचवड, वाई आणि शेवटी सातार्‍यात एका ब्राह्मणांच्या घरात गेली. त्याचे सर्व मालक तसेच त्यांचे वंशज आजारपण व वेडेपणामुळे हळू आणि वेदनादायक मृत्यूने परिचित होते. प्रत्येकाच्या बाबतीत काहीतरी भयानक घडत होतं.

 सताऱ्या मधील एक ब्राह्मणाला ही मूर्ती सापडली. जरी चांगल्या उद्देशाने ही मूर्ती घरी आणली असेल तरीही  ब्राह्मणाला खूप वाईट त्रास झाला  त्याने मूर्ती काढून टाकण्याचे ठरविले आणि आपल्या घराच्या मागे ओस पडलेल्या मोठ्या विहिरीत ती मूर्ती फेकली. पुढे तो ब्राह्मण निपुत्रिक मेला.

त्यानंतर   सातारा जिल्ह्यातील गोडबोले शास्त्री म्हणून एक प्रसिद्ध संन्यासी होते, त्यांना या गणपतीने स्वप्नात साक्षात्कार दिला. म्हणून त्यांनी याचा शोध घेण्याच ठरवलं.  त्यांचा शिष्य वामनराव कामत यांना त्यांनी ही मूर्ती विषयी माहिती काढायला सांगितले तेव्हा काही चौकशीनंतर श्री कामत यांना त्याचा शापित इतिहासाची माहिती मिळाली. त्याला हेही कळले की ब्राह्मण (ज्यांनी पुतळा विहिरीत फेकला होता) एक भयंकर मृत्यू झाला आहे. परिणामी, श्री कामत यांनी विलंब करुन पुतळ्याचा आपला शोध टाळण्यास सुरवात केली. तथापि, गोबोले शास्त्री यांना स्वप्न पडायचं सत्र चालूच होत. ज्यामध्ये ती मूर्ती त्यांना स्वतःकडे घेऊन जाण्याची विनंती करत होती. त्यामुळे ते अस्वस्थ होत होते. इतिहास माहीत असूनही त्यांनी ती मूर्ती घरी आणली आणि तिची पूजा करायला सुरुवात केली.

मात्र ही चूक कामत यांना खूपच महागात पडली. मूर्तीमुळे कामत कुटुंब हे त्याचे पुढचे बळी ठरले. हळू हळू कुटुंबातील सर्व सदस्यांचा  भयानक मृत्यू झाला. श्री कामत यांचाही हळू आणि वेदनादायक मृत्यू झाला. त्यांचे संपूर्ण कुटुंब मेल्यामुळे त्याच्या दूरच्या नातेवाईकांपैकी एकाने या शापित मूर्तीला पूजा कक्षातून भूमिगत कक्षात हलवले. मूर्तीची काही काळ बंद झाली मात्र मध्ये श्री. कामत यांची दूरची चुलत भाऊ, श्रीमती चिपळूणकर यांनी हा पुतळा आपल्या ताब्यात घेतला. तिचेही अर्धांगवायूमुळे हळू हळू निधन झाले.

यानंतर बऱ्याच वर्षांनी मुंबईतील पुरातन वस्तू संग्रह करणारे मिस्टर मोघे यांना या मूर्ती विषयी माहिती मिळाली. जिज्ञासेपोटी त्यांना ही मूर्ती हवी होती.त्यासाठी त्यांनी प्रयत्न सुरू केले. हा पुतळा साताऱ्यातील श्रीमती चिपळूणकर यांच्याकडून घेण्यासाठी त्याने आपल्या पुण्याचे मित्र डी. एस. बापट यांना विनंती केली.

बापट यांनी आपल्या मित्र श्री. सोनटक्के यांना ही मूर्ती सोबत घेऊन पुण्याकडे जाण्याची विनंती केली. म्हणजे कामात काम म्हणून एवढ्या लोकांचा या मूर्तीशी संबंध आला.

श्री. सोनटक्के यांना रात्री मुंबईला जाण्याची इच्छा नव्हती आणि म्हणूनच त्यांनी मूर्ती घरी नेली, जेणेकरून दुसर्‍या दिवशी सकाळी त्यांचा प्रवास सुरू होईल. मूर्ती घरी येताच त्यांची पत्नी, श्रीमती सोनटक्के यांना पोटात वेदनादायक वेदना व्हायला लागला त्यानंतर रात्रभर वेदना सुरू होत्या. दुसर्‍या दिवशी सकाळी श्री. सोनटक्के पुतळ्यासह निघून गेले, अचानक वेदना थांबली. दुर्दैवाने, श्रीमती सोन्टाक्के पुन्हा बाळंतपण सहन करू शकल्या नाहीत. हा ही बळी नसावा ??

श्री मोघे, पुरातन संग्रहक या  मूर्तीची  पुढील शिकार होते. मूर्ती श्री मोघे यांच्याकडे मुंबईला पोहोचली खरी मात्र मोघे यांच्या आयुष्यात उलथापालथ सुरू झाली. त्याचा मुलगा  मानसिकरित्या आजारी पडला आणि त्याला  मनोसोपचार घ्यावे लागले, श्री मोघे यांनी सगळी मालमत्ता त्यावर खर्च केली. होते नव्हते ते सर्व गेले. मोघे यांना त्या मूर्ती विषयी शंका आल्यावर त्यांनी त्यांचे मित्र केशव अय्यरगार यांना ती मूर्ती नष्ट करण्यासाठी सांगितले .. श्री अयंगर यांना वाटले की अशा वाईट वस्तूचा नाश योग्य पवित्र मार्गाने केला पाहिजे. त्यांनी हा पुतळा हिंदू धर्मातील सर्वात पवित्र पुजारी असलेल्या कांचीच्या शंकराचार्यांकडे नेला.

शंकराचार्यांनी या पुतळ्याकडे एक नजर टाकली आणि अय्यंगारला पवित्र स्थळाजवळ कुठेही नको असे सांगितले वाईट मूर्ती लवकरात लवकर काढून घेण्यास सांगितल्यावर नंतर अय्यगार कोड्यात पडले, याचा नाश कसा करावा.., याच विचारात ते आपल्या मूळ गावी मद्रासला परतले, तिथे पोचताच त्यांनी बायको मरण पावली आहे आणि त्यांचा मुलगाही वेडा झाला असल्याची बातमी त्यांना मिळली, त्यानंतर त्यांनी ही मूर्ती कुठल्याशा शंकर मठाला दान करून टाकली असे सांगण्यात येते मात्र या अघोरी मूर्तीबाबत आता कुठल्याही प्रकारची माहिती उपलब्ध नाही.  अय्यगार यांच्या शेवटच्या महितीनंतर त्या मूर्तीबद्दल कुठलीच माहिती न मिळाल्याने प्रकरण काहीसे पडद्याआड गेले मात्र तरीही एक प्रश्न मनात येतो, जसे आधीचे बळी शोधले तसेच आजही ती मूर्ती आपले बळी शोधत असेल का..??

Please follow and like us:

Related Articles

Leave a Comment

Shares
error: तुम्ही कंटेंट कॉपी करू शकत नाही अन्यथा कायदेशीर कारवाई होईल